Badanie słuchu – próby stroikowe

Próba Webera

Wibrujący stroik o określonej częstotliwości umieszcza się w linii środka głowy, w kontakcie z kośćmi czaszki. Może to być szczyt głowy, nasada nosa (kości nosowe) lub siekacze. Wibracja kamertonu przez kości przenosi się jest do uszu. Pacjent określa, po której stronie głowy wyraźniej słyszy dźwięk.

Próba Rinne’go

Wibrujący stroik o określonej częstotliwości umieszcza się na kości za małżowiną uszną (wyrostek sutkowy kości skroniowej). W momencie gdy Pacjent zgłosi, że już go nie słyszy, przemieszczamy kamerton przed małżowinę uszną. Jeśli Pacjent znów słyszy dźwięk – próba jest dodatnia. Jeśli dźwięk jest słyszalny dłużej na kości za uchem – próba jest ujemna.

Oba uszy badam osobno.

Interpretacja wyników

Oba badania wykonane razem pozwalają ze znaczną dokładnością ocenić, czy niedosłuch ma charakter przewodzeniowy, czy odbiorczy.

Niedosłuch przewodzeniowy występuje np. przy zatkaniu ucha korkiem woskowinowym lub w zapaleniu przewodu słuchowego zewnętrznego. W tym przypadku Pacjent w próbie Webera wskazuje lepsze słyszenie w chorym uchu, a próba Rinne’go jest dla tego ucha ujemna.

Niedosłuch odbiorczy oznacza uszkodzenie receptora (ślimaka) lub nerwu słuchowego.

W próbie Webera Pacjent wskaże, że ucho zdrowe słyszy lepiej, podczas gdy wynik próby Rinne’go w obu uszach będzie dodatni.

Połączenie obu prób stroikowych z badaniem otoskopowym pozwala na ustalenie postępowania – zabiegu usuwającego przyczynę niedosłuchu przewodzeniowego, leczenia operacyjnego lub konieczności wykonania dalszych badań audiologicznych.

Badanie ucha przeprowadza się przy użyciu wziernika usznego i źródła światła w postaci lampy czołowej. Można użyć również do tego otoskopu. Jest to urządzenie integrujące źródło światła z wziernikiem usznym. Często zawiera lupę powiększającą obraz.

Badanie powinno rozpocząć się od ucha zdrowego, ponieważ jest to niebolesne. Pozwala dziecku oswoić się z samą procedurą badania. Nie ma też ryzyka przeniesienia ewentualnej infekcji z ucha chorego do zdrowego.

Prawidłowe wprowadzenie do ucha wziernika usznego

1. delikatne pociągnięcie za małżowinę uszną do góry i tyłu w celu wyprostowania naturalnej krzywizny przewodu słuchowego
2. odsunięcie do przodu bokiem wziernika skrawka małżowiny usznej
3. uzyskanie optymalnej widoczności całego przewodu słuchowego zewnętrznego oraz bony bębenkowej.

Uchwyt rękojeści otoskopu „do góry nogami” pozwala na oparcie badającej dłoni na głowie pacjenta. Poprawia to bezpieczeństwo i komfort. W przypadku ruchu głową badanego (szczególnie dziecka) ręka lekarza porusza się razem z nią. Nie grozi to niekontrolowanym przemieszczeniem wziernika i urazem ucha.